بسم الله الرحمن الرحیم
«و آنان که بیگناه، در آغوش آسمان آرام گرفتند، نامشان تا همیشه بر لوح دلها ماندگار خواهد ماند.»
اسفندماه ۱۴۰۴، میناب در سوگی سنگین فرو رفت؛ سوگی که از فقدان جمعی از کودکان این سرزمین، قلب ایران را داغدار ساخت و اشک را بر دیده هر انسان آزادهای نشاند.
کودکانی که دفتر آرزوهایشان هنوز ناتمام بود، اما نام و یادشان، در حافظه این سرزمین جاودانه خواهد ماند. هیچ واژهای توان توصیف اندوه خانوادههایی را ندارد که چشمانتظار بازگشت عزیزانشان ماندند و سهمشان از فردا، داغی شد که هرگز از خاطر نخواهد رفت.
با قلبی سرشار از اندوه، یاد و خاطره این عزیزان را گرامی میداریم و در کنار خانوادههای معزز آنان، مردم شریف میناب و تمامی هممیهنان، سر تعظیم در برابر این مصیبت جانکاه فرود میآوریم.
